a letter to wordpress.

dear wordpress,

i have not been around for the longest time and i just hate it. i have been bombarded with school works and i was left with no choice but to focus on them and abandon you for  a while. you see, it had not been easy for me to not have my regular dose of WP posts from friends  and the usual posting of nonsense shits here. i think it is the longest 3 months of my life. do not even try to imagine how stressful it had been. gee. im freakin’ overacting.

okay. it had not been really three months. i had written uber nonsense shits in between and they were all thrown to my drafts. i have no idea what happened to me that i cannot find even just a single motivation to write. i was busy doing school works, alright, but if i was really motivated to write, i would. even amidst all those f*cking school stuffs.

oh well. it had not been that bad. at least during those times that i have not been around, i got to have the most wonderful social life ever i was able to find new things to blog about. like my interview with the film genius ricky lee, my first almost-perfect law exam (f*ck that one item that ruined my illusion!), the longest time i have been alcohol-free (i took a shot, alright. but it was just a shot so it shall not be counted), the gorgeous body of kean cipriano (okay. it was not an A. but he had a good voice to match it.) and many more. i will have them all posted eons later one of these days.

finally, i want you to know that i missed you bigtime. and i mean it. i really missed making love with my laptop’s keys, you know. *wink*

ihopetobondwithyouagainsoon,

talying

 

P.S. wag ng pansinin kung walang unity at coherence. im an F at that! *grin*

hindi naman kasi naging ‘tayo’.

matagal ko munang inisip kung maglalaslas na ba ko iba-blog ko ba to. baka kasi mabasa ng mga kaibigan ko at hindi nila tantanan sa kakatanong kapag nagkita kami. pero dahil nangangati na talaga kong magsulat tungkol dito, eto na. isusulat ko na.

last week ko unang napakinggan yung ‘wala na tayo’ ni kean cipriano. since then, LSS forever na ko kahit hindi ako sure sa lyrics. ewan. uber affected ako nung kantang yun kahit hindi naman naging ‘kami’ at kahit walang pag-asa kahit .001 percent na maging kami sa darating na panahon. tangina. pangarap lang siya. bituing pilit inaabot kahit hindi dapat.

naiinis ako kasi hindi naman ako dapat nagkakaganito. naiinis ako kasi para kong gago na inientertain pa rin ang pesteng feeling na to. napufrustrate ako kasi sa kanya na lang umiinog ang mundo ko kahit hindi dapat. nabubwisit ako dahil wala akong mapagsabihan ng mga angst kong to. salamat sa wordpress. hindi ako pinpigilang magsulat ng mga non-sense shits ko. hay. pakinggan nyo na nga lang to para ma-gets nyo kung ano inaarte ko.

Pagdating sa dulo… Endo (o ang bunga ng frustration ko sa panitikan ng pilipinas class)

“Tatlong buwan. Ginawa na po namin ang lahat pero hanggang diyan na lang po talaga. Im sorry, ma’am. I’ll go ahead.”

Hanggang ngayon ay patuloy na umaalingawngaw sa aking isipan ang mga sinabi ni Dra. Mendez. Tatlong buwan. Siyamnapu’t dalawang araw upang gawin ang lahat ng kailangang kong gawin dito sa mundo. At ngayong araw na ang huli.

Pupungas-pungas akong bumangon mula sa aking higaan. Wala ang sinag ng araw na madalas ay nakikita kong lumalagos sa bintana ng aking kuwarto. Hinanap ng aking mga kamay ang aking cellphone na madalas ay nasa aking ulunan. Ah. Alas dos na pala ng hapon. Marahil ay lumipat na sa kabilang direksyon ang liwanag na nagmumula sa araw kaya hindi ko na ito gaanong nakikita. Mula nang araw na sinabi ni Dra. Mendez ang tungkol sa kalagayan ng kalusugan ko, nawalan na ko ng matinong konsepto ng oras at kalendaryo. Ganito yata kapag hinihintay mo na lamang ang iyong katapusan.

Bumangon na ako upang maligo. Ilang sandali pa ay lumabas na ako sa banyo at lumapit sa tokador upang maghanap ng maisusuot. Pinili ko ang isang mini skirt at isang makulay na pang-itaas. Kung sasakto ang araw na ito sa sinabi ng doktor na magiging huling araw ko sa mundo, wala akong balak magmukhang mamamatay na talaga. Sa huling araw ko man lang, gusto kong magmukha akong masigla sa paningin ng lahat.

Sinuklay ko ang nalalagas ko nang buhok. Hindi ito sinlala ng sa iba. Kaya nga maging ang aking mga kapamilya at malalapit na kaibigan ay walang malay sa tunay kong kondisyon. Pinili kong hindi na lamang ipaalam sa kanila ang tungkol sa taning na ibinigay sa akin ng doctor. Hindi ko nais na pati sila ay maramdaman ang nararamdaman ko ngayon. Tila araw-araw kong nararamdaman ang kamatayan hindi pa man dumarating iyon.

Pagkatapos kong maglagay ng manipis na make-up ay lumabas na ako ng kuwarto. Sa labas ay nadaanan ko si mama. Nagpaalam akong aalis na. Kahapon ko pa sinabi sa kanya na may lakad kami ni Melai, ang best friend ko. Pagkatapos kong humalik sa pisngi ni mama ay dumiretso na ako sa labas at tumungo sa sakayan ng tricycle papunta kina Melai. Alas-onse ang usapan naming oras ng pagsundo ko sa kanya.

Ilang sandali lamang ay nagkukuwentuhan na kaming dalawa sa bus. Matagal na kaming magkaibigan ni Melai. Mula pa noong unang baiting namin sa elementarya ay lagi na kaming magkasama. Ako ang tagapagtanggol ni Melai sa tuwing may mga kaklase kaming umaaway sa kanya. Magkaedad lang kami ngunit sa hindi malamang kadahilanan ay laging ako ang nagsisilbing ate sa aming dalawa.

Pagkaraan ng dalawang oras na pagpapalipat-lipat ng sasakyan, nasa harap na kami ng Enchanted Kingdom. Bumili kami ng ride-all-you-can ticket para siguradong masusubukan namin ang lahat ng mga rides na gugustuhin namin.

Napakaraming tao sa loob ng parke. Mga bata, matanda, estudyante, magnobyo at mga magkakabarkada ang naglisawan sa Enchanted Kingdom. Napangiti ako, sa kabila ng mahal na presyo ng ticket,  marami pa rin ang bumibisita rito. Marahil tulad ko, nagnanais din silang umamot ng kahit ilang sandaling kaligayahan mula sa mga nakakalula at nakakasukang rides sa parke.

Una naming pinilahan ang Space Shuttle. Nang kami na ang nakasakay ay hindi mapigil ang malakas na sigaw ko. Muntik ng mabingi si Melai sa tabi ko. Kasabay ng paghagibis ng tila nakakahiwalay-kaluluwang ride ay ang paulit-ulit kong pagsigaw. Isinigaw ko ang lahat ng hinanakit ko sa mundo, ang lahat ng sama ng loob ko sa mga taong mahal ko, maging iyong mga pinili kong itago ng mahabang panahon sa puso ko. Sigurado namang hindi ako naririnig ni Melai. Dahil siya man ay hindi rin magkamayaw sa pagsigaw.

Pagkatapos ng kulang isang minutong ride ay nagtungo na kami sa food court upang kumain. Sasandali pa lamang kami sa parke ngunit tila kay haba na ng panahong aming nilalagi roon. Masakit na agad ang katawan namin. Makaraan naming kumain ay nagyaya si Melai na sumakay sa iba pang ride ngunit tumanggi ako. Ayaw ko sa iba. Sa Space Shuttle ko lang gusto. Sinabi kong ayos lang sa akin kung hihiwalay siya at sasakay sa ibang mga rides pero tumanggi siya. Titiisin na lang daw niyang maya’t mayang panawan ng ulirat sa Space Shuttle. Napangiti ako. Marunong ng magparaya si Melai. Nagmamature na rin siya sa wakas. Bago ko man lang iwan ang mundong ibabaw ay nakita ko man lang na lumalakas na siya. Matatahimik na ako sa kabilang buhay.

Hanggang gumabi ay pauli-ulit lang kaming pumila sa Space Shuttle. Hindi lamang ang lakas namin ang naubos kundi maging ang aming mga boses. Tinawanan na lamang namin ang aming paos na tinig. Bago kami umalis sa Enchanted Kingdom ay natunghayan namin ang kanilang fireworks display. Sinakop ng mga makukulay na pailaw ang malawak na kalangitan. Napangiti ako. Noong bata ako, nagagawang patahanin ng mga makukulay na liwanag na ito ang aking pag-iyak. Napapalitan ng talon at palakpak ang mga luha sa tuwinang makakakita ako ng fireworks display. Tinaglay ko na nga yata ang ugaling iyon hanggang sa pagtanda.

Nagpasya kaming umuwi na pagkatapos. Inihatid ko si Melai sa kanilang bahay tulad ng nakasanayan namin sa tuwing lalabas kaming magkaibigan.

“Bye, sweetie. I’m going to miss you. Take care always, okay? I love you.” Sabi ko kasabay ng mahigpit na pagyakap ko sa kanya.

“Para namang hindi tayo magkikita sa school bukas. Masyado kang madrama. Osya. I love you, too. Goodnight.” Gumanti siya ng yakap kahit alam kong nagtataka siya sa mga weirdo kong kilos mula pa kaninang umaga.

Tumalikod na ako upang tumawid sa kalsada. Ngunit isang nakasisilaw na liwanag ang tumambad sa akin. Kasabay niyon ay ang nagsasalimbayang tinig ng mga tao. Naramdaman ko ang aking pagbagsak maging ang pamimigat ng talukap ng aking mga mata.

Nasagasaan ba ako? Mamamatay na ba ako? Marahil. Namimigat ang buo kong katawan. Hindi ko na magawang idilat ang aking mga mata. Alam ko namang mamamatay na ako pero hindi ko inakalang sa ganitong paraan.

Ah. Ano ba ang problema? Hindi ba’t talaga namang sa ganito rin hahantong ang lahat? Napaaga nga lang. Hindi bale na, nagawa ko na naman ang lahat ng dapat kong gawin. Maliban sa…

Bakit hindi? Mamamatay na naman ako. Hindi ko na malalaman ang anumang magiging reaksyion niya rito. Kaya’t inipon ko ang lahat ng natitira kong lakas upang isatinig ang noon pang isinisigaw ng aking puso. “M-mahal k-ita…”

Ngunit hindi ko nagawa pang ituloy iyon. Tuluyan ng nagdilim ang aking paningin kasabay ng paglalandas ng mainit na likido sa aking pisngi.

Paker Tales: Moving On

Lalong lumakas ang buhos ng ulan. Tila wala na yatang balak tumigil sa pagtangis ang kalangitan. Mula pa kaninang umaga paggising niya ay napansin niyang baha na sa labasan. Mabuti na lang at Sabado ng araw na iyon. Walang pasok sa opisina.

Hinagilap ng kanyang inaantok na diwa ang kumot na nasipa niya sa paanan ng kama. Binalot niya ang sarili sa kumot, umaasang maiibsan nito ang labis na lamig na lumulukob sa kanyang sistema. Kanina pang madaling araw ay pinatay na niya ang aircon gayundin ang electric fan. Pero sa kabila niyon ay tila hindi pa rin sapat ang kumot para bigyang init ang kanyang katawan.

Isang patak ng luha ang tumakas mula sa kanyang mga mata. Alam niyang hindi na sapat ang kumot para ibigay ang init na kinakailangan niya. Dahil hindi na lamang ang paligid ang nababalot ng lamig ngunit maging ang kanyang puso, ang kanyang pagkatao.

Apat na buwan na simula ng maghiwalay sila ni Alex. Ang sabi sabi ni John Lloyd sa One More Chance, tatlong buwan pagkatapos ng break-up ay saka ka pa lamang maaaring maghanap ng bagong pag-ibig. Pero apat na buwan na ang nakalilipas ay nakagapos pa rin siya sa mga alaala ng dating kasintahan.

Sa mga ganitong pagkakataon, hindi niya mapigilang umiyak. Gusto niyang isigaw sa buong mundo kung gaano kamiserable ang pakiramdam niya ngayon ngunit alam niyang walang interesadong makinig sa kanyang mga hinaing. Hindi ba’t maging ang kanyang mga kaibigan ay hindi na rin siya kayang intindihin?

Bumangon siya at tumungo sa kanyang cabinet upang maghanap ng sweater. Walang pakundangang hinalughog niya ang kanyang damitan, walang pakialam kung mahulog mula sa hanger ang mga plantsado niyang damit. Nakakita siya ng sweater sa bandang ibaba ng tokador. Kinuha niya ito at sinipat. Siguro naman ay sasapat na ito upang mabigyang init ang kanyang katawan. Isasara na niya ang aparador nang mula sa pinaghugutan niya ng panlamig ay may nahulog na isang litrato. Yumuko siya upang suriin ang nahulog na larawan—siya at si Alex habang nagtatawanan sa dalampasigan. Nagsalimbayan ang magkakahalong emosyon sa kanyang dibdib. Hindi maikakaila ng tawanan at kislap ng kanilang mga mata ang pagmamahal nila sa isa’t isa.

Tila nauupos na kandilang napasandal siya sa dingding hanggang sa mapaupo siya sa sahig. Tumulo ang mga luhang sa tuwina’y nagpapaalala sa kanya kung gaano kamiserable ang buhay niya simula ng maghiwalay sila ng dating kasintahan.

Dalawang taon silang nagsama ni Alex sa iisang bubong. Pero bago iyon ay dalawang taon na rin silang magkasintahan at mula pa high school ay magkakilala na sila. Flawless ang kanilang relasyon ayon sa iba. Architect siya at engineer naman ang lalake. Iisa ang firm na pinagtatrabahuhan nila. Kahit anong isip ang gawin niya ay hindi niya magawang arukin ang dahilan ng biglaang pakikipaghiwalay sa kanya ni Alex.

“I need space, Max.” Napayuko si Alex pagkasabi niyon.

Marahas na naisuklay ni Maxine ang mga daliri sa kanyang buhok. “Space? Tangina naman, Alex. Hindi naman kita kinakadena rito, ah.” Hindi na niya nagawang pigilan pa ang paglalandas ng luha sa kanyang pisngi.

“Max.” Tila hirap na hirap na sabi nito. “Don’t cry, please.”

“We’re okay, Alex, di ba? Why do you have to do this? Please don’t leave.” Nagsusumamong sabi niya sa kasantihan.

“I’m sorry. I’ll leave now. Be strong, okay? You deserve to be happy.” Bago ito tumalikod ay hinalikan pa siya sa noo.

Palagi pa rin siyang ginagambala ng alaalang iyon. Siguro dahil hanggang ngayon ay hindi pa rin maliwanag sa kanya ang dahilan kung bakit bigla na lang nanlamig si Alex, kung bakit isang araw ay bigla na lamang nitong naisipang humiwalay sa kanya.

Tinuyo niya ang mga luhang pumatak sa larawang tangan niya. Sinunog na niya ang iba pang mga larawan. Hindi niya alam na may natira pa pala. Ngunit sa halip na sunugin iyon tulad ng iba, ibinalik niya na lamang iyon sa ilalim ng aparador kasabay ng dalanging nawa’y dumating ang isang araw na magagawa niya ng kalimutan si Alex at ang mga alaala niya kasama ito.

Apat na buwan na ang nakalilipas ngunit sariwa pa rin ang sakit. Tila naririnig pa rin niya ang pamamaalam ni Alex. Noon nahagip ng tingin niya ang cutter na ginamit niya sa pagbabalat ng mangga kagabi. Wala sa loob na kinuha niya iyon at inilapit sa kanyang pulso.

Ano kaya kung magpakamatay na siya? Ano kaya kung tapusin na niya ang buhay niya? Bakit hindi na lang niya takasan ang lahat ng kamiserablehang dinaranas niya ngayon? Lalapat na ang cutter sa kanyang pulso nang marinig niya ang ang message alert tone ng kanyang cellphone. Lumuwag ang hawak niya sa cutter at kinuha ang cellphone sa bulsa ng kanyang pajama. Napataas ang kilay niya ng makitang galing sa best friend niyang si Nikka ang mensahe.

Hello, sweetie. I miss you. Imma visit your place later. See you.

Noon siya natauhan. Hindi kay Alex lang umiinog ang kanyang mundo. Marami pang taong nagmamahal sa kanya bukod dito. Hindi niya kayang biguin ang mga taong iyon. Tuluyan na niyang binitawan ang cutter at lumabas ng kuwarto pagkatapos.

love means letting go.

isa ang mga araw na to sa mga pinakamalungkot na araw ng buhay ko. siguro ay dahil ngayon lang nag-sink in sa utak ko na talagang aalis ka na. kung pwede nga lang sana kitang pigilan. kaya lang di ba sabi nila, if you love someone, you have to let him go?

hinawi ko ang mga buhok na tumatabing sa magandang mong mukha at pinaraanan ko ng aking daliri ang iyong mga mata, labi, ilong, pisngi. kung kaya ko nga lang sanang ipreserve ang bawat ngiti mo, ginawa ko na.

ginagap mo ang aking kamay kaya napatigil ako sa paghaplos sa iyong mukha. hinila mo ako palapit sa’yo upang yakapin nang mahigpit. tila tuod na hindi ako makakilos. mamimiss kita. sigurado ako roon.

hah. sino nga bang may sabing magiging magkaibigan tayo? ang alam ko lang, friendly at approachable ka kaya hindi ako nangiming makipag-usap sayo una pa lang. pero hindi ko alam na aabot tayo sa ganito. yung alam mo na, maghahati sa mga shits natin sa buhay. kung alam ko lang sana na magiging kaibigan kita, edi sana, noon ko pa sinulit ang mga gala kasama ka.

natatawang pinahid mo ang luhang hindi nagpapigil sa pamamalisbis sa aking mga mata. alam kong nalulungkot ka rin na aalis ka. masyado na tayong maraming alaala pero alam natin pareho na hindi pa sapat iyon para punan ang kahungkagang hindi maaaring hindi natin maramdaman kapag nagkalayo na tayo. kung isang tricycle lang sana ang kailangan kong sakyan patungong California, hindi ako magdadalawang isip na dalawin ka araw-araw.

“wag ka ngang madrama, babe. babalik naman ako.” nakangiting sabi mo. pero alam ko na gusto mo na ring maluha. pinipigilan mo lang dahil sa ating dalawa, ikaw lagi ang sandigan. mas madalas kaysa hindi ay ikaw ang pinagkukunan ko ng lakas. kaya hanggang sa araw na to na paalis ka na, pinili mo pa ring maging malakas para sa akin.

“wag mo kong kakalimutan ha? babasahin mo pa rin yung mga blogs ko. magchachat pa rin tayo. saka, basta. wag mo kong kakalimutan. kasi kahit marami ka pang kaibigang makilala sa Cali, sigurado ako na wala ng mas witty kaysa sakin.” gusto kong palakpakan ang sarili ko dahil nagawa ko pa iyong sabihin ng hindi hinihimatay.

“pangako. babasahin ko pa rin ang mga blogs mo. sige, malapit na flight namin. pasok na ko, babe. i’ll miss you.” sa pagkakataong ito,  tumulo na rin ang mga luhang kanina mo pa pinipigil.

pagkatapos ay tumalikod ka na upang pumasok sa airport. maging mabilis sana ang panahon para paggising ko isang araw, babalik ka na sa pilinas. hindi ko napigilang mapabuntong hininga.

nawala ka na sa paningin ko. marahil ay natabunan na ng bugso ng mga tao ang pigura mo. sa pag-alis mo, alam kong maraming magbabago. pero isa lang naman ang sigurado. ang mga alaala nating magkasama ay habambuhay ng magmamarka sa ating mga puso.

 

*hindi ko alam kung paano ko ieexpress kung gaano ko kalungkot na aalis ka na, aleeza joie sagmit. kaya eto na lang. isang semi-fiction. hay. we’re letting you go, babe. because we know this is gonna help you bigtime. mamimiss ka namin for sure. ah, basta. susubukan kong magupdate ng blog ko always para updated ka sa mga pangyayari. i love you so, babe. ihanap mo ko (and the rest of the girls) ng hunks sa Cali ha? *grins* I LOVE YOU. always.

summer 2011=fail (cannot be!)

hindi maaaring maging fail ang summer 2011 ko. ito ang huling summer na may lisensya pa akong magpagulong-gulong sa daan, makipaglaro ng habulan, at makipagtrashtalk sa mga mas bata sakin. dahil dyan, naisip kong ilista ang mga dapat kong gawin ngayong summer. hindi sa planner ko kundi dito sa blog ko. para may magsasabi sakin ng, “hoy, gaga! hindi mo nasusunod ang summer agenda mo!” kaya mas mabuti ng dokumentado ang lahat.

kaya eto na ang mga shit na naka-line up ngayong summer:

1. tapusin ang pending manuscript. lingid(?) sa kaalaman ng mga kaibigan ko, may naka-pending akong manuscript ngayon. mga 3 months ko lang namang hindi nagagalaw yun. kaya kailangan ko ng magsulat uli para may magawa naman akong productive at makapagpasa sa publication. higit sa lahat, kailangan ko talaga ng pera.

2. tapusin ang palanca entry. pasikat ako much kaya gumawa ako ng maikling kwento na ipapasa ko sana sa palanca. ipinost ko yun dito at sa facebook notes ko. at ayon sa mga comments na natanggap ko, kailangan ng bonggang bonggang revision. e yun ang weakness ko, ang mag-revise. kaya ayun. hanggang ngayon, walang improvement. kaimbyerrrrrna.

3. matutong gumawa ng household chores. isa akong letseng bum sa bahay. kaya dahil hindi natuloy ang summer job ko, kailangan kong matutong maging alipin sa bahay. isa pa, im not getting any younger. kaya dapat na kong matuto. diba?

4. summer getaway. summer getaway. summer getaway. hahaha. ulit ulit? kailangan kasi talaga since one of my friends might be leaving for Cali na. kaya dapat sulitin ang summer diba? gala. gala. gala. my. ang sarap maging estudyante.

5. maggym or to lose weight in anyway i can. wala akong pakialam kung anong paraan man yan, basta kailangan kong magbawas ng timbang. hindi dahil summer at may balak akong rumampa sa beach ng naka-two piece kundi dahil wala pa kong planong mamatay ng maaga.

6. umuwi sa Bahay. ewan. i feel like i have been away for quite a long time. malaki-laki na rin yata ang utang ko sa Kanya. at wala akong balak na pabayaan yun ng ganon na lang. im coming back Home this summer. katulad ng matagal ko ng ipinapangako sa Kanya.

7. alamin kung ano ba talaga ang calling ko. maging writer, preacher, DJ, madre, lawyer o housewife. ang dami-dami kong gusto. e hindi pa naman ako yung tipo ng taong kayang pagsabay-sabayin ang mga nabanggit sa itaas. kaya kailangan ko talagang mamili. now na. (note: wag namang masyadong OA yung reaction mo sa pagnanais kong maging madre please? as in pretty please?)

8. WP blog rebirth. napansin kong nagtatampo na ang blog ko dahil hindi ko na siya nabibisita. kaya kailangan kong magbalik-loob sa kanya. and the best time is now. kasi kung “busy” ako ngayon at ipagpapaliban ko ang paga-update dito, e lalo nang magiging imposible ang rebirth nito dahil mas marami na kong law subjects next sem. sad, haney?

osya. uumpisahan ko na ang pagiging productive. ikaw? ano ang balak mo ngayong summer? whatever that is, i-blog mo na rin!

have a sweet summer, babe!

Sa Saliw ng Makasalanang Musika

Tatlong magkakasunod na katok ang narinig ko. Hindi ko man nais ay bumilis ang tibok ng puso ko nang marinig ko ang pagpihit mo ng seradura mula sa labas. Lalo pang nagrigodon ang mga daga sa aking sikmura nang iluwa ka ng pinto.

Napalitan ng takot ang lahat ng emosyong nasa aking dibdib nang makita ko ang nag-uumapaw na pagnanasa sa iyong mga mata. Nang ipinid mo ang pinto ay nangarap akong may makakarinig sa akin kung magkakaroon man ako ng lakas ng loob na sumigaw. Ngunit alam kong wala.

Ang bawat hakbang mo palapit sa akin ay lalo pang nagpapabilis sa kanina pang mabilis na tibok ng aking puso. Hindi ka nag-aksaya ng panahon. Ni hindi mo man lang naisip na patayin ang ilaw upang hindi ko na sana makita pa sa salamin ng tokador malapit sa akin ang panlalapastangan na gagawin mo sa aking katawan.

Isinubsob mo ang iyong nag-aalab na labi sa akin. Halos madurog ang aking mga labi sa bawat galaw ng sa iyo. Ginalugad ng iyong dila ang kabuuan ng aking bibig. Habang ang buong diwa mo ay nilulukob ng matinding pagnanasa, ang sa akin ay nilalamon naman ng matinding galit.

Nang tila magsawa ka ng durugin ang aking bibig ay naramdaman ko ang pagbaba ng iyong labi sa aking leeg. Ang bawat halik mo ay nagdudulot ng samu’t saring emosyon sa aking kamalayan.

Pait. Galit. Takot.

Marahas mong hinubad ang aking saplot pagkatapos. Muntik na nga iyong mapunit. Basta mo na lamang iyong inihagis sa kung saan. Nakita ko ang mas tuminding pagnanasa sa iyong mata nang tumambad sa iyo ang halos hubad ko ng katawan.

“Napakaganda mo,” narinig kong usal mo habang iginagala mo ang iyong mata sa aking kabuuan.

Pagkatapos pagpiyestahan ng iyong mga mata ang aking katawan ay naramdaman ko ang pagtutok ng mainit mong titig sa aking dibdib. Hindi mo man lang naisipang kalasin ang kawit ng aking panloob. Basta mo na lamang dinukot ang aking kaliwang dibdib at isinubsob ang iyong mga labi roon habang ang isang kamay mo naman ay walang patid sa paghimas sa kabila. Hindi ka huminto kahit alam kong nararamdaman mo rin naman ang paghihinagpis at pag-aalsa ng aking kalooban.

Ano nga ba ang pakialam mo? Wala. Dahil kung may natitira pang kahit kaunting pagmamahal para sa akin diyan sa puso mo, hindi mo sana ginagawa ito ngayon. Kung may kaunti ka pang pagmamahal na natitira para sa akin, hindi mo sana hinayaang dumating pa sa puntong maging ako ay hindi na magawang galangin pa ang sarili ko.

Naramdaman ko ang pagbaba pa ng iyong labi kasabay ng malakas na pagtulak mo sa akin hanggang sa mapahiga ako sa malambot na kamang binili mo sa akin noong nakaraang taon. Kung alam ko lang na ang kamang ito ang magiging instrumento sa pambababoy mo sa akin, disin sana’y hindi ko na tinanggap ito. Disin sana’y noon pa man ay lumisan na ako.

Ibinaba mo ang pinakahuling saplot na natitira sa aking katawan. Mariin akong napapikit nang maramdaman ko ang buo mong bigat nang kubabawan mo ako. Mabilis ang iyong mga kilos. Tila ka laging may hinahabol. Bumaba ang labi mo sa aking kaibuturan. Ang bawat pagdampi niyon sa aking pagkababae at ang bawat haplos mo sa aking hita, sa aking dibdib, sa aking katawan ay gumuguhit sa aking alaala.

Nang tila mapagtanto mong kumpleto pa ang iyong saplot ay agad kang tumayo upang hubarin iyon. Una mong hinubad ang iyong pang-itaas. Pagkatapos ay ang iyong pantalon. Pagkatapos ay ang iyong panloob. Ginawa mo ang lahat ng ito nang hindi inihihiwalay ang iyong mga mata sa aking hubad na katawan.

Muli kong naramdaman ang iyong bigat nang muli mo akong kubabawan. Hindi ka na makapaghintay. Ni hindi mo man lamang naisip na maaaring hindi pa handa ang aking katawan. Bigla ko na lamang naramdaman ang pagpasok mo sa aking kaibuturan. Hindi lamang ang aking kaibuturan ang tila napupunit sa bawat paggalaw ng iyong katawan ngunit pati ang aking pagkatao. Sa bawat galaw mo ay tila nagmamaliw ang kakatiting na dangal na natitira sa aking pagkatao.

Hindi ito ang una. Alam kong hindi rin ito ang huli. Ngunit hindi ko mapigilang maramdaman ang naramdaman ko noong una mo itong gawin sa akin. Tila sariwa pa rin ang sakit. Tila nararamdaman ko pa rin ang hapdi sa aking pagkababae. Tila muling umaagos ang dugo mula roon. Narito pa rin ang takot. Narito pa rin ang galit. Narito pa rin ang pait.

Walang pakundangan kang gumalaw sa ibabaw ko. Ito raw ang pinakamatandang sayaw—sayaw ng pag-ibig. Ngunit hindi pag-ibig ang dahilan ng pagniniig na ito kundi tawag ng laman lamang. Sinabayan ko ang iyong galaw dahil natutunan kong makakatulong iyon upang mabawasan ang sakit. Una’y mabagal. Pagkatapos ay mabilis. Hanggang sa mabilis na mabilis. Ilang sandali pa ay naramdaman kong narating mo na ang kasukdulan.

Bumagal ang ritmo. Hanggang sa tuluyan ng tumigil. Kumalas ka sa akin. Tumayo ka at muling isinuot ang mga saplot na kanina lang ay nagmamadali mong inihagis. Bago ka tuluyang lumisan ay dumukot ka ng ilang salaping papel sa iyong bulsa at inihagis iyon sa akin.

“Iyan ang baon mo bukas. Huwag ka ng humingi sa mommy mo. Magbabayad pa iyon ng kuryente at tubig.”

Iyon lang at lumisan ka na. Nang marinig ko ang paglapat ng pinto ay agad kong kinuha ang mga salaping papel na nagkalat sa aking kama. Sobra pa iyon para sa pambaon ko kinabukasan. Kung sinadya mo iyon upang kahit paano ay mabawasan ang sundot ng konsensiya sa iyong dibdib ay hindi ko alam.

Tumayo ako at hindi na nag-abala pang magtakip ng kumot. Tumuloy ako sa banyo at binuksan ang dutsa. Kasabay ng mga unang patak ng tubig na nagmumula roon ay ang paglalandas ng mga luha sa aking pisngi.

tongits.

dahil sadyang bored ako sa buhay, nadadalas ang pagtotongits namin ng mga kaibigan ko. kaya sa pagitan ng mga pagbunot ng baraha at pagsapaw, na-realize kong maraming pagkakatulad ang pag-ibig at tongits. heto ang ilan:

1. may mga pagkakataong akala mo talo ka na. na wala ka nang pag-asa. pero kailangan mo lang palang maghintay. malay mo naman, nasa dulo ang alas. hinihintay ka lang. kaya malay mo naman, may pag-asa pa kayo ng ex mo.

2. hindi dapat basta nagbibitaw ng baraha. hindi dapat basta sumusuko. isa sa mga pinakanakakainis na feeling sa tongits at sa totoong buhay, ang panghihinayang.

3. hindi dapat lahat ng baraha ay sinusunggaban. hindi pwedeng puro chao. baka kasi palakad lang yan ng kalaban. parang sa pag-ibig, hindi lahat ng mahusay manligaw, sinasagot. magbackground check ka muna, tulad ng ginagawa mong pagchecheck ng mga naunang tira ng kalaban.

4. hindi laging nagagamitan ng utak ang tongits. minsan kasi, kahit anong husay mo, kung pangit talaga ang panik ng baraha, matatalo ka. kahit gawin mo pa lahat. oo. para ring sa pag-ibig. walang cum laude. walang bar/board topnotcher. walang ligtas kay kupido.

(teka, teka. may nakalimutan pala ko. eto ang tongits para sa mga hindi nakakaalam.)

teka, may similarities ba talaga sila? o sadyang cheesy lang ako? ah, basta. matindi ang paniniwala kong magkapareho sila.

ano, di ka naniniwala? tongits na!

kumusta ka na ba?

noon.

wala akong kinikilalang vacant period. dahil sa pagitan ng mga klase, pagkatapos kumain ng mabilis, libro kaagad ang hawak ko. gagawa ng homework, o kung hindi naman ay magbabasa para sa quiz. kapag tapos na ang lahat ng dapat gawin, magkukwentuhan kami ng mga kabarkada ko. kahit anong shit lang pwede na. mapatay lang ang oras namin pare-pareho ayos na. hindi kami lumalabas ng school. bihira lang.

sa klase naman, halos hindi ako umaabsent. o hindi nga yata talaga ko umaabsent. mabibilang mo sa mga daliri mo sa isang kamay ang iilang pagkakataong lumiban ako sa klase o kaya ay nahuli ako. lagi akong present at on time.

kapag naman sinabi na ng teacher ko na “class dismiss”, ako yata ang unang lumalabas ng classroom. parang sabik na sabik makauwi ng bahay. hindi ko yata naranasang gabihin sa school non dahil lang trip ko. kung gagabihin ako, it’s either may project akong tinatapos o may inaayos sa org. at katulad ng pag-absent ko, mabibilang mo lang din ang iilang beses na naggagala ako. at ang ginagalaan ko pa ay yung bahay ng kaklase kong ilang kembot lang mula samin. lalong hindi ako tumikim man lang ng alak kasama ang mga kaklase ko. oo. straight A student ako na umiiyak sa 2.25 at ideal student na aral-bahay lang. HINDI KO RIN KAILANMAN NASUBUKANG MANGOPYA SA MAJOR EXAMS. KAHIT KAILAN.

ngayon.

sa pagitan ng mga klase ay nasa mcdo ako. kumakain. nakikipagtsismisan. gumagawa nga rin pala kong ng homework paminsan-minsan, kapag mga 15 minutes na lang start na nung klase kung saan kailangan yung homework. pero kung wala namang homework, hindi mo ko makikitang may hawak ng libro (although iba naman ang kaso kung law subjects ang pag-uusapan.:D).

pinipili ko lang ang klaseng pinapasukan ko. madalas akong absent kapag lunes kasi madalas din namang absent yung mga prof ko sa araw na yun. kaya quits lang. ang PE class ko nga, tatlong beses ko pa lang yatang napapasukan mula nung mag-umpisa ang sem. pero ayos pa rin, lagi namang walang PE class. hindi pa rin ako nale-late ngayon. bihirang bihira lang.

kapag tapos na ang klase, wala ng tanong-tanong. wala ng usap-usap. alam agad ng barkada kung saan ang destinasyon. sa mcdo. madalas inaabot kami ng ilang oras na nakatambay lang sa mcdo. kapag trip naman namin, pumupunta kami sa bahay ng kaklase namin. kapag PE day at wala namang gagawin after, aba’y derecho inuman na(pero isang beses pa lang naman to nangyayari). hindi na rin ako tinatanong ni mama kapag late na kong nakakauwi. alam na niya kasing galing ako sa galaan.

kanina, habang naglalaro kami ng baraha nung mga kaibigan ko, naisip ko bigla, ano na ba ang nangyari sakin? pariwara na ba ko? di kaya nakakasama ako sa kanila? baka naman nabiBI ko na sila? hindi yun kaya ng konsensiya ko.

kaya in-open ko ang “isyung” to sa mga kaibigan ko. naliwanagan lang ako nung sumagot ang isa kanila ng:

alam mo, kahit gaano kalakas ang impluwensiya ng isang tao, mananatili lang yung impluwensiya kung hindi naman magpapa-impluwensiya yung iba sa kanya. yung mga ginagawa natin ngayon, ginagawa natin dahil gusto natin to.

pagkatapos niyang sabihin yun, napaisip ako bigla. oo nga pala. ano ba issue ko? kapag naman umiinom kami, hindi kami nagpapakalasing. pare-pareho naming alam kung hanggang saan lang kami kaya walang umuuwing hindi na derecho ang lakad. kapag naman nagbabaraha kami(na ngayong araw lang naman namin ginawa), wala perang involved. laro-laro lang. lahat din kami sa barkada, hindi pa nakakatikim ng failing grade.

kaya nung tanungin ko ang sarili ko ng “kumusta ka na ba?” pagkatapos kong mag-isip-isip, narealize ko na wala naman pala kong problema.

a student doesnt learn everything he has to learn inside the four corners of the classroom. life’s most important lessons will only be learned if you’ll explore. going out of your comfort zone every once in  a while will make you a better person.

how am i?

GREAT. AND YES, WISER.

kinakabahan ka ba?

hindi mawala-wala ang kakaibang tibok sa puso ko sa tuwing makikita kita. pilit kong sinupil ang lalo pang pagkabog ng aking dibdib habang nakikita kong palapit ka na. nang pumasok ka sa pinto ay dumoble ang bilis ng tibok ng puso ko. napatingin ako sa mga mata mong halos gabi-gabi ko yatang napapanaginipan. pagkatapos mo kaming batiin ay umupo ka pa sa aking tabi. hindi ko alam pero para bang naramdaman kong kumawala ang puso ko mula sa aking dibdib.

nagpatuloy ang galawan sa paligid ngunit ang atensyon ko’y nasa’yo lamang. sa kabila ng kanilang ingay ay ang tinig mo lang ang aking naririnig. ang tinig mong tila sinasabayan ang pagkabog sa aking puso.

tuluyan na sana akong maglalakbay sa kawalan habang iniisip ka nang may isang walang magawang nilalang na bumulong sa akin.

walang magawang nilalang: kinakabahan ka ba para sa report mo?

ako: ah, eh. oo. baka kasi. baka kasi biglang lumabas yung pinakatatago-tago kong porn sa laptop ko.

-end of story-

P.S. dapat pala quickie ang title neto.